Pak van mijn hart

wo 27 febr: Ik kom net van de cardioloog die groen licht heeft gegeven voor de resterende 5 herseptingiften. Een hartpompfunktie kan op diverse manieren worden bepaald en allemaal zullen ze een andere uitslag geven. Bloedbepalingen, een ECG, fietsproef en echo van het hart geven een gedetailleerder plaatje van hoe het hart ervoor staat. Mijn hartpompfuktie is herijkt op 55%, genoeg voor verdere therapie. Na 4 giften en over een jaar heeft de cardioloog een controle moment voorgesteld, want herseptin blijft een naar goedje wat ook op langere termijn nog schade kan geven
 Ja, ik voel mij opgelucht. Ja, ik wil graag Herseptin omdat het bewezen effektief is en dat weegt, alle nadelen ten spijt, wel het zwaarst. Ik ben blij dat dit nu kan. Blij dat, ook voor de toekomst, die herseptindeur niet gesloten werd.

Karin had het in november al voorspeld. Ik zou de komende tijd gaan terugkijken op het ziektejaar met de gedachte dat het ook heel anders af had kunnen lopen. Of -volgens Karin- een: "Ik heb langs de afgrond gelopen"-gedachte. Is het daarom dat 'Death is not dying' mij zó aanspreekt dat ik het door wil geven en er zelfs het woord 'testament' voor gebruik? Ben ik dan toch van de -het glas is half leeg- instelling en heb ik geen hoop meer voor een lange tijd hier op aarde? Ja, ik ben meer met de dood bezig. Sterven betekent ook voor mij niet doodgaan.
Mijn lieve vader, die sinds enkele dagen in een verpleeghuis op een beschermd wonen afdeling is opgenomen, heb ik afgelopen weekend bezocht. "Pa, nog ff volhouden. Dan zul je zien waarin je hier op aarde alleen maar in hebt kunnen geloven. Die heerlijkheid ligt vlak voor je, pa: houd moed!"
Nee, de herseptin heeft mijn hartspier nog niet klein gekregen, maar sinds afgelopen weekend is mijn hart wel van slag. Vormt mijn vader het dekseltje naar... ja, naar wat....in ieder geval heel, heeel veel meer tranen dan ...., ja dan wat ... dan ik had gedacht dat er nog zouden zitten. De cardioloog heeft mijn hartzeer niet kunnen meten. Waar wonden uiterlijk genezen, voel ik innerlijk steeds meer barsten. Van pijn. ................? Ja, soms zie ik mijn toekomst somber in. Mensen met een goede prognose zijn niet verzekerd over een daadwerkelijk goede afloop. Nu kan ik zeggen -en eerlijk gezegd denk ik dat wel echt eens-: Laat staan iemand met al een minder rooskleurige prognose. Maar, eerlijk is eerlijk: ook die zijn niet verzekerd van een daadwerkelijk slechte afloop! Dus die gedachten? O, het is zo heerlijk om mijn hart te kunnen luchten bij Diegene die wél mijn hoopvolle toekomst in handen heeft.
Conclusie: somber maar hoopvol en daarom niet passief!

Samen met Anneke ben ik een nieuwe uitdaging aangegaan. Ik houd van zingen. En nu zitten we sinds kort op het oratorium Goes. De zangtest is geweest: ik mag blijven. Ik ben sopraan. Én -of beter gezegd: Maar!- ik heb, volgens de dirigent, een 'BLOTE' stem. Op het koor zit een mevrouw die professioneel zangeres is geweest. Van haar heb ik mijn eerste zangles gekregen en hopelijk volgen er meer. Want waar ik de eerste avond zoveel mogelijk mee probeerde te zingen. Met keelpijn als after-party. Komen er nu nauwelijks klanken uit. Ik heb het aan Ronald als volgt uit proberen te leggen.
Het is alsof je altijd al auto rijdt. Maar dat bleek een automaat te zijn. Nu zit ik ineens in een schakelwagen. Kaakscharnieren naar buiten - buikademhaling - zachte verhemelte aanspannen - onderkaak en tong los laten hangen - lippen goed artikulerend - middenrif aanspannen - strottenhoofd laag houden.... et voila: laten de tonen maar komen!....???
Ik hoef niet uit te leggen dat ten tijde dat mijn zang-auto in de goede versnelling staat en ik mijn stemband-koppeling op laat komen, de rest van het koor al 8 maten verder is....
De uitvoering is al volgende week. De Johannes Passion in een paar weken en met een stem die alleen nog maar in karige lingerie gehuld is, is geen haalbare kaart. Ik denk dat dit Ronald weer een 'pak van zijn hart' is. Maar volgend jaar is mijn doel; Ik zal er staan. Dressed. To sing!