Dit ben ik.

gebakken en 'opgepoetst'

in de zon nóg glanzender

ongebakken: nóg bloter!

samen met "klei-coach" Klaske
nog geëmotioneerd van de andere verhalen
begin ik aan mijn eigen uitleg

Dit ben ik!

De kleiworkshop begon voor mij al symbolisch. Mijn brok klei werd gehalveerd omdat ik het niet in zijn geheel kon kneden; geen kracht genoeg.

Ik

- over mijzelf:
Mijn schouders zijn aan de smalle kant, mijn heupen en bovenbenen zijn stevig. Door 6 zwangerschappen -met daarin toch wel overmatig calorie-verbruik- heb ik een hangbuikje -vooral als ik voorover leun!-. Door mijn maat E boezem compenseerde en camoufleerde dat enigszinds. Het was in ieder geval de laatste tijd naar mijn 'tevredenheid', voor zover een vrouw tevreden kán zijn over haar lijf.

- mijn beeld:
Mijn eigen beeltenis over mijzelf komt absoluut letterlijk in mijn beeld terug. Een beetje aangedikt volgens sommigen maar dat is de als heerlijk ervaren 'macht' van de schepster.
Wat mensen zien is een Gees die stevig 'in haar schoenen' staat. Ik zou dit iets om willen buigen: Door de omgang, welke vaak worstelingen zijn, met de God die zich laat kennen door de bijbel, geeft dit mijn leven een stevigheid en een vastigheid die ik voor geen goud zou willen inruilen. Stevigheid maar niet onwankelbaar.
Ik heb meer nodig dan een vaste ondergrond -een gedachtegang, een theorie of in mijn geval: een theologie- om op te staan. Dat 'meer' is voor mij: het kruis. Het is niet het kruis wat ík draag. Het is het kruis waar ik tegenaan leun: Het steunt mij! Het is mijn persoonlijk geworden theologie. Zo persoonlijk als Ronald en ik een relatie hebben, nee, meer nog. Ik zou wel eens willen dat het kruis mij droeg, maar helaas dát is het ook weer niet. Ik krijg steun, maar ik moet wel zelf door het leven heen. En misschien maar goed ook. Ik weet maar één manier waarop een kruis een persoon draagt en dat is niet een lui achteroverliggende, laat staan een aantrekkelijke manier.
Mijn kwetsbare deel zit meer naar boven. Daar zat ook letterlijk 'de kanker', daar zit nog steeds de bedreiging. Mijn val in de gang van het zwembad ver-tig-voudigde die kwetsbaarheid. Ik kon heeeel veeel dingen niet meer zelf. Waarvan het moeilijkste: de zorg voor mijn gezin, de zorg voor Eva. Armen, die ik wel gewoon heb, funktioneerden verre van 'naar behore', waardoor ik ze in mijn beeltenis mede geamputeerd heb.
Ik heb een tijdje gedacht dat ik het beeld niet goed gemaakt had.
Want de moeilijkste periode werd ook een heel waardevolle periode. Vooral van de zomer, maar ook nu nog mag ik armen van anderen lenen! Dit vloeit voor mij direkt voort uit het kruis. Ik zie in de horizontale balk armen. Zoals ik letterlijk armen om mij heen heb gevoeld, zou ik de horizontale balk om mij heen willen buigen. En zoals letterlijk andere handen mijn taken overnamen zou ik links en rechts die horizontale balk willen laten eindigen in handen. Toch, kan ik nu zeggen, is mijn beeldje gelukkig niet zo geworden. Kruis is ten diepste: Martelpaal. Ik kan wel zeggen: Heer, ik houd U altijd vast. Maar welk lijden staat mij nog te wachten en kan ik dat dragen? Nee!!!, zeg ik heel eerlijk. En ik zie er ook tegenop! Mijn geloof is dan ook niet de martelpaal, maar de man die daaraan gehangen heeft. Bij Hem wil ik blijven horen en dan zegt Hij: Ik heb het voor jouw gedaan!!!! Die handen van afgelopen zomer wijzen allemaal dáárheen. HIJ heeft het gedaan!

oktober 2012
nog in bestralingstrajekt