Ziekenhuis - ervaring

zondag 19 augustus, 5 dagen na opname: Ja, jullie waren er ook bij in de operatiekamer vlak voor ze mij in slaap brachten. Alle aanmoedigers: jullie allemaal dus, dwarrelden als Casper-spookjes door de OK. En ik kan je vertellen dat het mega-druk was: zoiets als strand op een dag als vandaag, nu de temperatuur de 30c met gemak lijkt te passeren. Ik heb naar jullie allemaal gekeken, Jullie één voor één gezichten proberen te geven, dat was een heerlijke bezigheid, maar de anaestesist haalde mij  snel in.......

De operatie zelf viel reuze mee. Supermensen op de operatiekamer en de ontvangst-, welke tevens uitslaapkamer is na de operatie, (al preventief een prettig idee). Ik werd daar ontvangen door de man van mijn collega. Voor mij: knipoog in overgave. Na het plaatsen van een infuus en de eerste controles, vervolgde ik mijn reis door de operatiegang. Ik zag op het bord een bekende naam van een operateur staan. Een bemoedigende gedachte. Onze zonen zitten bij elkaar in de klas en hun huis vormt regelmatig een veilige haven voor onze zoon, ook deze dagen. Maar vetter kon de knipoog niet worden toen we rechts de gang indraaiden en we de desbetreffende operateur tegemoed liepen. Detail: voor mijn gevoel werd ik in zijn armen gereden. Hij is meegelopen tot míjn deur of is dit het betreffende ''luik' waar mijn tante over spreekt...  Anyway, de bemoedigingen wierpen vrucht af want de waarheid gebied te zeggen. Toen die deur, dat luik, van de operatiekamer openging kon ik een "ÍEKS" niet verbergen. Vanuit de ambachtsslagers-invloed binnen mijn familie kon ik niet onder de overeenkomst met 'hun' abatoir uit. Voor de aktie die het woord 'overgeven' in zich heeft heb ik geen ruimte gekregen. Aktie kwam er van buiten mij, want ik ging letterlijk van hand tot hand. En ik, ik liet mij rustig en dankbaar dragen.

Na de operatie heb ik een nabloeding (Hb 4.7) en een bloeddrukdaling (RR60/40) gehad en moest dinsdagavond ziekenhuis Vlissingen al verruilen voor de acute opname afdeling Goes.

Ik heb geen teleurstelling over de nabloeding gevoeld. Hoewel ik mijn operatie zelf niet kon controleren heb ik geen reden te twijfelen aan de deskundigheid van de operateur. Ik weet dat dit onder het kopje pech kan vallen. En die ''pech'' kreeg in de ambulance al een gouden randje toen we een heel leuk en waardevol gesprekJE hadden met de "ambulance-broeder''. Ik kan hierin Johan Cruyff volmondig nazeggen: elk nadeel heeft zijn voordeel. Zo heb ik dit echt ervaren.

De bloeddrukdaling is toch een andere ervaring. Ik lag op een éénpersoonskamer en ben na terugkomst van de uitslaapkamer niet meer spontaan gecontroleerd door de verpleging. Ik heb 1x gebeld om onder begeleiding naar toilet te gaan, maar het duurde ellelang voordat er iemand kwam. Toen ik dan ook een bloeddrukdaling - die overigens heeeel snel kwam opzetten - aan voelde komen heb ik zelf mijn infuus harder gezet en mijn hoofdsteun plat. Doordat ik mijn armen niet goed kan gebruiken, zat verdere aktie van mijn kant: belletje lellen, er niet in, maar ik had er ook geen vedusie in. Ik heb mij echt geconcentreerd om bij kennis te blijven en toen er iemand ineens mijn naam riep, heb ik ''bloeddruk'' geantwoord. Eenmaal in Goes ben ik in de nacht 2x op bloeddruk gecontroleerd. Ik lag op een 4 persoonskamer, waar alle gordijnen van de medepatienten dicht waren en in de verpleegpost waar ik op uitkeek (ik wilde mijn gordijn niet dicht!) was in de nacht weinig verpleegkundige aktiviteit waar te nemen. Gelukkig had ik genoeg adrenaline om mij zelf wakker te houden. Drukverband bleek de volgende ochtend niet afdoende te hebben gewerkt, operatie: wondtoilet, bleef geindiceerd.

Toch duurde het nog tot de avond voordat ik weer onder het mes lag. En voor die 2e OK heb ik eerst bewaking geeist. De leidinggevende van de aoa bekeek mijn papieren, vond ook dat hier sprake was van nalatigheid en tot mijn ontslag heb ik haar toezegging gehad om op de bewakingszaal te blijven. Op de aoa werd gesuggereerd dat de bloeddrukdaling van de perfalgan (dit is paracetamol per infuus) kan komen. Op de bewakingsafdeling leek dit bevestigd. Tja, wie weet....
Helaas bleef mijn Hb dalen (4.2) zodat de chirurg vond dat ik eerst gevuld moest worden met zakje(s) bloed. Iets wat ik helemaal niet wilde omdat ik geen klachten had nog verschijnselen van het lage Hb maar de diensdoende en jonge chirurg wees mij op de protocollen. Aaahhhhh: universiteit versus hbo. Letter versus praktijk. Jong versus ervaring... nee, dit laatste gaat niet op! Sorry!  Maar o, wat wilde ik dat ik meer geleerd had, toen het nog kon.... Maar goed: universiteit won het, al voelde het aan als met de rug tegen de muur. Hij zei nl dat ze mij boven (het ok-team) niet zouden accepteren en ik kon toch niet van ze vragen dat die ook nog eens naar beneden zouden komen om mij zelf te beoordelen. Een paar uur later liep het eerste zakje bloed mijn ader in. Maar daar is het ook bij gebleven!!! :>) Eenmaal boven gekomen vond de anaestesie-assistent mij helemaal niet tonen als iemand met een laag Hb. (.....!!!!....) Toen ik op tafel lag fluisterde hij mij in: ik prik zo je Hb nog eens en als die niet onder de 4.0 is, zal ik je geen bloed geven. Ik had geen Casper-spookjes meer nodig, ik had aan zijn dragende handen genoeg.

De dag van ontslag liepen mijn drains nog 350/24 en 350/48 uur. Je begrijpt dat ik er 

nu uitzie met ontluikende borstjes, maar dan klotsen ze van het lymphevocht. Verder ben ik bont
en blauw tot aan mijn liezen toe!

Maar ik ben thuis. Voel mij getraumatiseerd. Ik heb moeite om deze bewezen nalatigheid hetzelfde te benaderen als mijn nabloeding. Toch is Johan Cruyff heeel bijbels als hij zegt: elk nadeel heeft zijn voordeel. De apostel Paulus schrijft nl al: ALLE dingen doen meewerken ten goede - met als aanvulling - voor hem die gelooft. Dit komt ook omdat ik in het ziekenhuis het boek van Ronald Dunn: Wanneer de hemel zwijgt. Waarin hij na de zelfmoord van zijn zoon ook worstelt met deze tekst van Paulus. Ook hij kan er geen spelt tussen krijgen. Maar zijn openheid haalt bij mij het dekseltje van mijn gevoel af. Ik ben de laatste dag in het ziekenhuis niet meer zo meegaand en begripvol. Als op mijn verzoek om de drains er vlak voor ontslag uit te halen, gereageerd wordt met: "Mevrouw, we komen er nú voor en we hebben meer te doen." Vraag ik direkt naar de leidinggevende. Ik heb als de drains er vlak voor ontslag uitgetrokken worden zelfs spijt van dat ik het zelf niet heb gedaan. De pleeg begon mijn doorzichtige verband er al af te plukken om ''ff lekker te verschonen''....NEE! en dit is wel protocol waar ik achter sta! Ik heb zijn expertise niet goed genoeg uitgevraagd. Ook heb ik zelf nog een ijzertransfusie gevraagd nadat de laborante 's morgens vroeg, mijn ijzerstatus wel mee wilde prikken. Ik wil met een laag Hb wel medicamenteuze ondersteuning, alleen geen bloed. De dienstdoende chirurg (diezelfde jongeman van de afgelopen 2 dagen) vindt niet dat hij steken heeft laten vallen, maar regelt wel mijn ijzeren wens.

Gelukkig ben ik thuis! En gedraag mij als een echte patient. Ik ga tussen de middag, braaf liggen en jawel dan doe ik zelfs nog ff een dutje. Langzaam van getraumatiseerd naar geaclimatiseerd. (Uitspraak van mijn broer, die vandaag ff zelf mij wilde beoordelen....)

Ik ben helemaal thuis!! En ook al kan ik niemand meer aan mijn boezem drukken. Iedereen in mijn buurt kan ik nu wel dichter naar mijn hart brengen. (en die uitspraak is van mijzelf en meen ik ook nog!)


As dinsdagmiddag heb ik een vervolg consult bij chirurg Ten Thije, samen met Judith. Met als grootste item: uitslag van de patholoog anatoom. Ronald en Marianne gaan mee.