Dinsdag 26 augustus: Mijn privee-pleeg is weg. Wat heb ik genoten van haar aanwezigheid, maar ook van samenwerking en het gekeuvel tussen broer en zus. Mmmm, goeie tijd. Maar de goeie tijd had ook zijn spanning. En die spanning heette: Gees. Daar waar ik voor vreesde werd waar: wat is het toch ongelooflijk moeilijk om beide armen gebrekkig te kunnen gebruiken en om dingen over te laten. Zeker die waarbij je denkt: Maar het kán best wel, moet jij maar eens zien! Ja, dát is het moeilijkst: je kunt nog IETS. Buiten dat je veeeel meer WIL. Linkerborst geneest goed, maar rechts -met okselkliertoilet- bolde op tot bloemkoolvorm. Vandaag door chirurg aangeprikt: 1 kg lichter: platte borstkas met bierbuik tekenen zich scherper af. Door nu wat minder te doen hoop ik niet meer zoveel wondvocht te produceren. Tot voor het weekend was dit anders. Beetje bewegen kon geen kwaad: voorwaards MARS! Eerlijk is eerlijk, deze mars gebruikte ik ook om de lopende gang van zaken thuis te ónt-lopen. Niet alleen omdat je niks kunt, dat wat gedaan moet worden gaat een b-e-e-t-j-e anders dan je zelf zou doen. Ik had ook geen invloed meer. Zaterdagochtend probeer ik nog heel lief en benepen mijn organisatorische diensten aan de nu heersende macht aan te bieden: tevergeefs. Ik ben de ontploffing nabij. Wil weg. Bedenk een uitweg. Familie woont te ver weg. Ook niet handig met lopende ziekenhuisbezoeken en met een bloemkool, die oogstklaar is. Zie geen optie. Plan met een letter ver in het alfabed wordt het: Ik sluit mij op in mijn -o, nee, daar heb ik net de bedden afgehaald en in de was gedaan. Gewoon doen is ook zo'n uitgeprobeerde optie die weer naar de prullemand is verwezen.... Maar goed, niet onze kamer dus: Sarah's kamer. Daar sluit ik mij op mét een stapel boeken. IK KOM MIJN BED NIET MEER UIT EN DOE NIKS! Zo! De heersende orde bekijkt het maar! Mmmmm, lekker boek!!! Bevat dit hotel ook room-service? Er ligt nog een haasbiefstukje van mij in de koelkast. Er werd nl voor mij gedacht dat dit ook erg goed was om je Hb omhoog te halen. Mmmmm, ook lekker!!! Eind van de middag komt Julia naast mij zitten: Pappa is heel blij dat je ligt en moest naar mij toch ook kwijt dat hij je wel eigenwijs vind. Mijn grote grijze leider. De storm doet ons bootje kraken. Gisteravond hebben we samen inspektie gedaan: niks ernstigs. Als de storm wat luwt, zullen we onze boot aan een grondiger inspektie onderwerpen met onderhoudsbeurt. Heb het idee dat we het heftigste gehad hebben, maar besef wel dat we zowieso nog ff in orkaantijd blijven hangen. Alle hens(?) aan dek!
Terug naar Ten Thije -de chirug-. Tumorgraad 2, ontstaan vanuit de slijmvormende cellen in de melkgangen. Snel groeiend, ws hooguit een jaar aan de gang. Niet het meest slechte senario. Ik vraag hem of hij met deze feiten nog iets wil zeggen over zijn eerder gedane uitspraak: 'Ik verwacht dat u binnen enkele jaren met uitzaaiingen te maken krijgt'. Het wordt een ontwijkend antwoord. De grootte: 7cm ná chemo blijft een struikelblok, maar ik denk dat hij wel in kan stemmen als ik tot deze conclusie kom: Hij heeft toen geen oordeel maar een VERWACHTING uitgesproken, laat staan dat hij in realiteit heeft gesproken. Ten Thije wil toch nog graag een Hb -zonder consequenties- en ik stem in. Hij sluit het consult door mij te verzekeren dat hij mij zal blijven controleren en ik vul aan, "dan zal ik blijven leven."
Eind van de middag nog kort telefonisch contact met Ten Thije:
G: "Hallo, met Geeske. Ik zou u nog bellen voor de uitslag van mijn Hb."
TT: "Geeske(?!), het Hb is 6.8."
G: "Euh.......u zei?.....
TT: "Het Hb is 6.8. Het door u gekozen pad is succesvol."
- Even een beknopt overzicht voor de medeluisteraar: dat is in 11 dagen van de 4.0 naar de 6.8 -
G: "Dank-u! oprecht!! Heb ik toch nog een heel klein verzoekje....."
TT: "Ja-ha?..."
G: "Wilt u deze boodschap van u ook aan dr de Vos doorgeven? Dank-u!"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten