Operatiedatum en andere antwoorden

Operatiedatum: 14 augustus

MRI: géén uitzaaiing in mijn hoofd! Op voor operatie!

Maandag16/7 en vrijdag 20/7 telefonisch contact gehad met chirurg Ten Thije: Hij heeft overleg gehad met andere disciplines over mijn verzoek om tegelijk twee borsten te verwijderen. Allen zijn het erover eens: het is een forse investering voor een relatief kleine kans. Als ik toch aanhoud, zegt hij: "Laat ik het duidelijk zeggen. "Ook na de operatie blijft het feit bestaan dat u met een levensbedreigende tumor te maken heb." "Wij verwachten dat de tumor in uw rechterborst over een paar jaar toch uitzaaiingen  zal laten zien." 
Toch zal hij een gesprek met de klinisch psycholoog regelen en daarna nog eentje met hemzelf en Judith. Ik ben blij dat hij eindelijk duidelijk over de brug komt. Ik geef dit ook aan en voeg toe dat ik al wel zoiets in zijn ogen heb gezien, toen wij de eerste keer bij hem langskwamen. Als ik de telefoon neerleg, merk ik dat de woorden ondanks dat ze niet nieuw op mij overkomen, toch hard zijn aangekomen. Ik ben wederom verbaasd over de kracht van het gesproken woord en vraag God: Heer help mij om mijn woorden, die ik ook zo makkelijk uitspreek, zorgvuldiger te kiezen. Heer vul mij met Uw liefde. Ik bel Anneke. Ff later zitten, nee staan we met een bakkie troost. We staan vooral gehugd: wat gaat er van een letterlijke schouder toch ook veel kracht uit. Maar bovenal weet ik dat Ann voor mij bidt. Op Hem vertrouw ik. Voor mijn genezing? Het is nu ff niet het belangrijkste. Ik vertrouw Hem voor mijn leven! Gelukkig maar!

Het duurt ff, maar dan heb je ook wat....belangrijks te pakken: dinsdag 14 augustus word ik om 7.00 uur in het ziekenhuis verwacht en om 8.00 uur staat de operatie gepland. En het wordt beide borsten inleveren. Eén nachtje ziekenhuis en dan is de verwachting dat ik weer naar huis mag. Graag had ik ook mijn eierstokken tegelijk ingeleverd in verband met mijn hormoontherapie. Mijn tumor is hormoongevoelig dwz dat oestrogeen en progresteron als pokon voor die foute cellen werken. Buiten de medicatie is het van belang dat mijn eigen lijf zo min mogelijk produceert. Omdat ik nog niet in de overgang ben heb ik aangegeven dat mijn wens is om preventief mijn eierstokken te verwijderen. Omdat het niet gebruikelijk is bij mijn leeftijd (?) duurt die aanvraag langer dan dat we nu nog tijd hebben voor de geplande operatie datum. Jammer maar helaas...
Als voorbereiding voor operatie heb ik mijn oude tante om haar ervaring geschreven. Ik citeer haar reaktie: ...als ik eenmaal door het luik (....) was geschoven (!), kon ik mij helemaal overgeven.... einde citaat. Ik krijg bij luik toch een heeeeeel ander beeld, maar op de een of andere manier stelt het mij toch gerust. De wijze vader van Corrie ten Boom (Zij en haar fam hebben in de 2e wereldoorlog joden geholpen, Corrie vond het best eng. Haar familie is hiervoor ook opgepakt en alleen Corrie heeft Auswitsch overleefd.) zei tegen zijn dochter: Wanneer koop ik voor jou een kaartje voor de trein? Niet tijden van te voren, maar pas als we gaan reizen. In de woorden van mijn tante hoor ik eigenlijk hetzelfde. Niet voor de 'luik', maar gelukkig wel waar nodig is: daarna!

Twee dingen nog. Ik geniet enorm van de leuke, verrassende dingen die het leven en geliefden ons brengt. Ronald en ik hebben samen een weekend in Leiden doorgebracht. Ronald zijn geboortestad en ik heb er 11 jaar gewoond. Kadootje van Ronald zijn familie: supergenoten. Gister Marianne opgehaald, die is met het vliegtuig uit Zwitserland gekomen om voor ons te zorgen. We hebben genoten van de tourist uithangen in (of is het op) het Gooise matras en pick-nicken in het groene hart van de Randstad. Vanavond - laatste avond voor D-day - gaan we nog worstjes braden aan het Veerse Meer.
En dan zal morgen komen... ik denk dat ik niet genoeg tijd heb voordat ze mij in slaap gaan maken om aan jullie allemaal te denken. Ik ben van plan alle geschreven, gesproken, gemailde, gebelde, .... zinnen herhalen. Hoe ver zou ik komen? Weet je wat overweldigend is, ik weet nu al dat niet iedereen, nog alle woorden aan bod zullen komen. En dat dit niets met mijn geheugen heeft te maken!
Morgen wordt er voor mij gebeden, gezongen, kaarsje gebrand, gedacht: wat bijzonder om dat mee te maken. Ik zing, bid voor en denk aan jullie -kaarsje branden mag wellicht niet daar, anders deed ik dát ook....- Individueel, maar ook als bidstondgroep (en school is pas 1 dag oud!) Dit heb ik geleerd: Ik kan iets plannen, maar als ik een open houding houd, dan wordt het mooier dan ik ooit had kunnen bedenken. Morgen mag ik op voor mijn wedloop, maar mede door jullie aanmoediging zeg ik: kom maar op!

Tot na de operatie!