Toch krijgt ook deze kuur weer zijn knipoog: JW, de man van mijn boezemlady Anneke biedt spontaan aan mij te rijden, dan gaan hij met zijn jongens strandvliegeren. De ijshandschoenen voelen weer koud en na de verversing heb ik toch echt behoefte aan afleiding. Van diverse verpleegkundigen krijg ik de vraag of ik deze keer niemand mee heb.... niemand mee??? Ik wordt geëscorteerd door drie MAN sterk!!! Ik doe mijn ogen dicht, merk dat ik zachtjes zing, ik word warm van binnen en waarempel ik zie de jongens vliegeren aan het strand. Mijn handen voel ik niet meer, ik doe soms mijn ogen open en kijk door het raam naar de lucht, om mijn beeld van de jongens te versterken. Ik zie hakken in het zand, ik zie wapperende jasjes, ik zie opgeslagen ogen -mijn lievelingsbeeld van kids, maar ook van volwassenen- Ik geniet!
Hoofdstuk: Chirurg en chirurgie
De chirurg is Ten Thije geworden.
Toeval? Nee, ik denk het niet en het is goed zo, zeer goed. Hij is per slot van rekening weken geleden -toevallig- al de behandelaar van mijn bovenarmsbreuk. En om met de breuk te beginnen: Ten Thije is niet tevreden over de stand van de kop in de kom. Ik heb een heel schuin lopende breuk, die begint in de steel en aan de buitenkant van mijn arm, een deel van de kop meepakt: een sub-capitale humerus fractuur. Op de zijaanzicht-foto is te zien dat het niet om 1 breuklijn gaat maar dat het dun uitlopende breukstukje aan de binnenkant van mijn arm bestaat uit allemaal losse botstukjes. Dit zit nog niet goed aan elkaar en hierdoor kan die kop niet goed in zijn kom komen. Mogelijk blijf ik door de standsverandering die mijn arm nu heeft, er altijd last van houden. In ieder geval weer een reden om voorzichtig te oefenen. Wie weet gaat het nog meevallen. Gelukkig had mijn fysiotherapeute Margot mij al laten kijken naar mijn wiebelig bewegend schoudergewricht en gewaarschuwd voor overmoedige oefendrang. Ik was hierdoor al anders gaan kijken. Deze blik in realiteit veroorzaakte wel weer een dalletje -en laat dat nieman- ervoor maar weg! Uiteindelijk had ik mijn drive's dus losgelaten en geloof het of niet, maar 't gaf wel weer meer rust en ik werd oprecht blij met iedere vooruitgang. Vorige week kon ik voor het eerst weer in bed ''in het holletje'' van Ronald mij geborgen voelen: zíjn arm om mij heen, billen tegen zíjn buik geparkeerd, vibratie van zíjn ademhaling rustgevend mijn vlassige twee cm EIGEN hoofdbedekking wiegend.....Mmmmmmm.
Nu, na de uitslag over de controle-foto's lig ik weer alleen: rugligging is het beste mevrouw.... Ronald weer omzichtig... Toch meer pijn in gewricht.... toch weer dalletje, maar wel met hoop op rust, dat deze weg nu even de beste is.
Radicale borstamputatie:
Ik vraag mijn prognose. Ten Thije wijst mij naar mijn uitgangssituatie van afgelopen januari.
Ik vraag om een dubbele borstamputatie. Ten Thije wijst op zijn negatieve ervaring: te hoge psychische belasting en wij hebben geen aantoonbaar erfelijk belaste familie. Maar Ronald en ik willen geen controletraject in, om pas weer in aktie te komen als de atoombom zich alweer geopenbaard heeft. Wij voelen ons, nee, wij hebben de verantwoording over 5 kids. Ik heb in de praktijk te veel gezien. Én, door die gebroken arm weet ik hoe een grote schare hulp nodig is om het hier draaiende te houden. Het is de overweldigende liefde uit de hulp die voor ons aanvoelt als een warme deken en maakt dat het dragelijk en acceptabel is. Maar om vrijwillig te kiezen om deze zorg onnodig te verlengen: sorry, alle lieverds ten spijt, maar nee dank!
Ik vraag om een rigoreuze operatie maar graag ook cosmetisch netjes afgewerkt en wijs hem erop dat hij maar 1 kans krijgt om te opereren en daar moet het in gebeuren. Ten Thije gaat eerst naar achter in zijn stoel en dan weer naar voren: "Mw, ik doe altijd mijn best." Dat geloof ik ook wel, maar ik heb te veel gezien, weet u nog. Hij begrijpt mij wederom, maar ik zie in zijn ogen dat hij het hoofstuk reconstruktie hiermee nog niet uitsluit, laat staan afsluit. Zou hij in zijn hoofd al een plaatje hebben hoe ik eruit kom te zien als hij zich helemaal mag uitleven? Ik ben niet benieuwd.
Ik vraag om een datum. Ten Thije wijst op de procedure. Maar hij begrijpt dat wij veel geregel al in gang kunnen zetten als wij nu een datum weten. Wij gooien nog in de strijd dat één van onze hulptroepen zelfs helemaal een reis moeten boeken: vanuit Zwitserland om precies te zijn. En ik wil dat beloofde Zwitserlevengevoel niet missen! Na die laatste zin laat hij zijn computer openen bij zijn rooster en zie, in mijn toegezegde week (6-10 aug) zit hij al vol! Oeps!
Als ik na nog wat vragen aangeef dat ik alles aan de orde heb gesteld, wijst hij nog vragend naar mijn frommelige papiertje die ik die ochtend nog gauw in elkaar gezet heb. Samen met Anneke. Onder het genot van een bakkie (schrale troost, nu de chemo niet door ging) Ja, doe ook maar taart erbij: kwarktaart. Veel keus was er niet. Maar het was wel lekker, de bakkerij rook heerlijk, het zitje achter was zoals je eigen achterplaats en de bediening was vol van de op komst zijnde vakantie. Ze gingen eind van de week met de bus naar Oostenrijk, het hele huis van verstandelijk beperkte mensen ging mee...en weet je, de troost kwam niet alleen uit de bakkie koffie! Maar goed, Ten Thije ziet nog meer staan en ik draai mijn papiertje om en lees voor: ''25 kg molenmix donker'', ik vul aan: ''.. om thuis weer brood van te bakken... van de molen in Biggekerke...., op het papiertje van Traas ongediertebestrijding van....". Ten Thije glimlacht en eigenlijk heeft hij gelijk. Ook de achterkant van mijn papiertje is het vermelden waard, maar dan vooral het bakkertje aan de dorpsring in Biggekerke, waar we na ons meel onze troost haalden en mijn punten aan Ten Thije op papier zette.
Operatie-trajekt is opgestart.
Maar ook een mri wordt gepland, omdat ik niet continue maar wel frequent pupilverschil heb. Dit pupilverschil kan varieren van weinig naar fors. Tijdens het vorige bezoek vroeg Judith of mijn gemelde wisselende roodheid van mijn borst nog door Ronald was beoordeeld. Toen niet, maar nu heb ik hem -maar zelfs ook Julia- niet gespaard: Ja, ik heb frequent pupilverschil. De nursepraktitioner waar ik dit punt die morgen als eerste had neergelegd kijkt mij diep in de ogen en geeft aan: ik zie geen verschil. Maar nu heb ik gelukkig Ronald naast mij: bevestiging. Toch wil ze geen aktie ondernemen omdat ik er geen klachten van heb. Behalve onstabiel zijn op de benen, maar, geef ik hier zelf al aan: "Die onstabiliteit ook kan komen door de bewegingsbeperking van mijn gebroken arm." Eigenlijk wil ík dat ze nu zegt: Ja, ik geloof je maar we kennen je, je hebt nooit ergens klachten van. We gaan voor zekerheid. Zeker ook met het oog op de geplande operatie, ik ga een mri aanvragen. Maar die woorden komen niet. Ik wil niet doorduwen, maar geef wel aan dat ik dan wel wil dat dit punt nog expliciet bij de heren geleerden ingebracht wordt. En dan komen de woorden wel. En Ten Thije spreekt later die middag de achterliggende gedachte even glashard voor mij uit: Mocht het om een uitzaaiing gaan, dan heeft opereren geen zin. Maar aangezien de meeste chemo-klachten zich rond mijn ogen hebben geconcentreerd: zenuwtrekkingen en overmatig tranen heb ik de hoop dat ook dit pupilverschil hieronder weggeschreven gaat worden...
Na nog enkele loketjes te hebben aangedaan, hebben wij de volgende afspraken verzameld:
- vr 13 juli Mammae-care verpleegkundig consult
- ma 16 juli Ten Thije belt voor operatie datum en nog lopende vragen
- wo 18 juli MRI
- ma 30 juli bloedcontrole, hartpompfunctie-test, pre-operatieve screening, consult Judith en mijn portie ratten-eiwit... mijn kuur chemo is dan wel afgelopen, maar de immunotherapie loopt nog een jaartje door... O, ja, da's waar ook, bijna vergeten...
O, ja, en deze is ook waar: Na mijn kuur geen pil meer geslikt: heerlijk geslapen, geen nachtzweten, geen plofkip-gevoel, minder bijsmaak (maar helaas, dat laatste valt nog tegen). Verder nog vragen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten