26 april: Antony van Leeuwenhoek ziekenhuis belt. Second opinion is bij deze gepland: 24 mei om 15.00 uur.
Ik zie ernaar uit/ ik zie er tegenop.
We zijn nu op de helft van de kuren, maar zo voelt het niet. Jammer dat er nog een kuur overheen gaat voordat we langs kunnen. Heimelijk hoop ik dat ze iets zeggen in de trant van: Prima spoor, maar met nog een snufje van dit en beetje van dat is meer resultaat te bereiken. Bijna waar dat ik dat denk. Eigenlijk zijn er een paar grijze cellen in mijn hoofd die hopen dat ze gaan zeggen: dan is succes gegarandeerd.....
Ik voel mij best goed. Bijwerking waar ik het meeste last van heb: beetje moe. Verder fiets ik nog bijna dagelijks de kids naar en van school - bij droog weer, dat wel. Maar daar heb ik een hele waslijst excuses voor - altijd al gehad, en nu is die lijst nog langer - Huishouden, boodschappen, koken, begeleiden bij huiswerk en lezen, cursus volgen, het gaat allemaal nog prima. Het enige wat hapert is de informatie-overdracht onder mijn kale dakpan. En die hapers zorgen ervoor dat sommige dingen gewoon toch niet gebeuren. Wel zo rustig!? Nee, mijn pleidooi voor een extra coctail zit al prima in elkaar. Ik kan het hebben en ik ben klaar voor de afspraak.
(?)
De andere kant is ook waar. Ik ben best een beetje bang voor aanvullende informatie. Gewoon feiten die er al liggen maar waarvoor de struisvogel ook haar andere oog open moet doen. Namelijk: de volle waarheid betreffende mijn ziektebeeld... en de realiteit over wat de medische wetenschap tot op heden specifiek voor mij kan bieden. Oeoeoeoeoe, spannend!
2 dagen later krijg ik de brief waarin staat dat ik gezien zal worden door Mw N Schoenmaker: internist i.o. Waar ik over val is dat ''i.o.'': in opleiding. Daar vragen we geen second opinion voor aan. We zitten zeer gespecialiseerd in Vlissingen en willen MEER, niet "in opleiding".
Wordt vervolgd.
vrijdag 27 april 2012
woensdag 18 april 2012
4e chemo-kuur
17 april: vierde kuur, waarin de struisvogel haar kop verder uit het zand trekt.
Maandag: bloed laten prikken en 's middag krijg ik al mail van Judith. Zij heeft met spanning de uitslagen doorgenomen en tot haar opluchting daalt de tumormarker. Oké, ik toch ook wel opgelucht, maar van de herseptin wisten we dat we hiermee zouden scoren. Ik noem deze waarde in vergelijking met de vorige een lichte afbuiging naar beneden: ik had eigenlijk op een spektaculairdere duikel gehoopt. Zouden we met de taxotere wel op de goede weg zitten? Academisch gezien is het niet verantwoord om twee middelen nieuw te introduceren, zo weet je niet welke z'n werking heeft. Maar goed, wij praten hier over een tijds(bom)druk... en valt er nog iets heftigers in te zetten? Als taxotere ook geen effect heeft, zit ik nog wel met een waslijst bijwerkingen. En zo rijzen er nog meer vragen.... Struisvogel doet langzaam één oog open voor de spiegel van realiteit...
Dinsdag: Ronald is mee om ook het onderwerp 2-nd opinion voor te dragen. Ik stel eerst mijn vragen en doe ook verslag van mijn routine zelfonderzoek, voorafgaand aan mijn poli-afspraak:
Kleur: nog zeer rood onder de douche, echt afwijkend ivm de andere borst.
Grootte: ik pas nog steeds voor geen meter in de bh die ik in december nieuw en passend heb gekocht. Ook de kabels zijn nog aanwezig.
Okselklier: tja, wens ik hem al iets kleiner te voelen? Eerlijkgezegd: de klier is in ieder geval nog duidelijk te voelen.
Mijn interpretatie van het gesprek: Tumor reageert zo grillig en therapie heeft in deze toch iets weg van het karakter: blind schieten, dat we niet meer mogen spreken over volledig herstel maar beheersbaar houden. Het risico dat ie later ergens anders de kop op gaat steken is groot. Het bevestigt wel mijn onderhuidse onrust, want hoe kan van een tumor die zo groot is en die ook al op transport is geweest, gezegd worden dat er geen uitzaaiingen zijn. MI is nauwkeuriger om in deze te zeggen: uitzaaiingen zijn met het blote oog niet aangetoond en gelukkig heb je ook geen klachten in deze richting.
Nog een domper: mochten er uitzaaiingen komen dan worden die alleen op geleide van de klachten behandeld, want waar je de ene uitzaaiing weg zou halen zal een ander weer de kop op gaan steken, ook dit past in het beeld van de grilligheid van de tumor.
Ik kijk naar links en zie Ronald erg aangeslagen zitten. Als motivatie voor zijn wens om een second opinion begint hij met: Ik heb maar één Gees en wil als het anders zou gaan lopen als wij hopen, wil ik later niet hoeven zeggen: Had ik maar....
Laat ik nu niet al te pessimistisch worden, een remissie kan voor lange tijd aanhouden. En laat ik ook eerst het second opninion afwachten die Judith al direkt na ons bezoek geregeld heeft. Antony v Leeuwenhoek in Amsterdag, dit omdat er met Rotterdam al een samenwerking is. Ik denk aan mijn gevraagde 20 jaar om de kids samen met Ronald naar volwassenheid te mogen begeleiden. "Toevallig'' met Pasen op internet geluisterd naar George van der Hoff die ons getrouwd heeft: hij spreekt over Paulus en Petrus die langs een verlamde man komen en dan zeggen: Geld of eten hebben we niet, maar wat ik heb geef ik u: sta op en wandel! Door deze aktie worden ze gevangen genomen en verhoord door 70 geleerde bobo's van de stad. Ze geven hun getuigenis van hun liefde voor Jezus. De 70 geleerden kunnen niet anders dan de genezing aan Jezus toeschrijven. Ik denk ook aan míjn belijdenis: mijn verwachting is in eerste instantie van de Here, een getuigenis die langzaam in de richting schuift van: mijn ENIGE verwachting is van de Here. Maar mag ik dit al toe-eigenen. Bij Eva dacht ik ook dat ik van de laatste rustig mocht genieten. Nou genieten daar wil ik niks aan af doen, maar rustig was wel anders! Maar ben ik met mijn negatieve denken nu ook niet een self-fullfilling prophecy over mijzelf aan het afroepen? Lastige materie, nog meer vragen en gedachten dringen zich aan mij op. Vroeger kon ik ze met een luchtige mening nog parkeren, nu nog maar eens goed op kouwen en malen.
Om Ronald zo ontdaan te zien, maakt dat ik nu nog erg emotioneel ben. Maar ik weet en voel mij niet hopeloos, ook al zie je dat in mijn gezicht nu niet. Vraag mij af of dit beter zou zijn MET make-up, maar vrees dat dit ondanks goede investering toch onderaan mijn kin gaat hangen.
Kuur zelf: ff wat luchtigers:
Ik heb nagedacht over hoe ik het wil met de ijshandschoenen. Vorige keer waren mijn vingers twee keer zo dik en knalrood. Dit kan niet de bedoeling zijn van zo weinig mogelijk bloed naar je vingertoppen om geen neurologische gevoelsschade te krijgen. Op orthopedie in Leiden hadden we een remedie tegen het dik worden van een hand in gips. Hallo allemaal op de dagbehandeling oncologie, ja ik regel de pomp weer bijna helemaal zelf, zal zelf infuus verwijderen - toch jammer dat zelf inbrengen bijna onmogelijk lijkt - maar goed, verder wil ik vandaag nog: een extra infuuspaal, twee slopen en twee stukken touw, en o, ja, mijn voeten wil ik ook de hoogte in. Dank jullie wel. Als het tijd is voor de taxotere wordt er nog kleintjes gevraagd of ik dit echt allemaal wil: JA, het is mijn lijf en ik wil geen neuropatieen. Hanneke heeft een foto geschoten - deze volgt nog - Terwijl mijn handen zo zitten bedient Han de knoppen van de pomp op mijn aanwijzing: kent ze mij te goed of vertrouwt ze echt mijn aanwijzingen.....
The day after: Neulasta blijft lastig voor mobiele patienten. Eerst vergissen ze zich in de dag: nee ik heb de kuur gister gekregen en over een paar uur mag ik neulasta spuiten die jullie nog moeten leveren. Geen probleem: neulasta zal tussen 11.45 -12.45 geleverd worden.... woensdag...middag...kids....school... zucht. Leg maar in de schuur: kan niet, er moet een handtekening ter ontvangst komen...weer zucht. Koerier is ineens veel vroeger: ik kom net terug van boodschappen: toch bijzonder dat het weer op z'n pootjes terecht komt. Mijn oog valt op de prijs van het produkt: meer dan 1500 euro, is dit met al die rompslomp, oftewel inclusief of exclusief logistiek?
Maandag: bloed laten prikken en 's middag krijg ik al mail van Judith. Zij heeft met spanning de uitslagen doorgenomen en tot haar opluchting daalt de tumormarker. Oké, ik toch ook wel opgelucht, maar van de herseptin wisten we dat we hiermee zouden scoren. Ik noem deze waarde in vergelijking met de vorige een lichte afbuiging naar beneden: ik had eigenlijk op een spektaculairdere duikel gehoopt. Zouden we met de taxotere wel op de goede weg zitten? Academisch gezien is het niet verantwoord om twee middelen nieuw te introduceren, zo weet je niet welke z'n werking heeft. Maar goed, wij praten hier over een tijds(bom)druk... en valt er nog iets heftigers in te zetten? Als taxotere ook geen effect heeft, zit ik nog wel met een waslijst bijwerkingen. En zo rijzen er nog meer vragen.... Struisvogel doet langzaam één oog open voor de spiegel van realiteit...
Dinsdag: Ronald is mee om ook het onderwerp 2-nd opinion voor te dragen. Ik stel eerst mijn vragen en doe ook verslag van mijn routine zelfonderzoek, voorafgaand aan mijn poli-afspraak:
Kleur: nog zeer rood onder de douche, echt afwijkend ivm de andere borst.
Grootte: ik pas nog steeds voor geen meter in de bh die ik in december nieuw en passend heb gekocht. Ook de kabels zijn nog aanwezig.
Okselklier: tja, wens ik hem al iets kleiner te voelen? Eerlijkgezegd: de klier is in ieder geval nog duidelijk te voelen.
Mijn interpretatie van het gesprek: Tumor reageert zo grillig en therapie heeft in deze toch iets weg van het karakter: blind schieten, dat we niet meer mogen spreken over volledig herstel maar beheersbaar houden. Het risico dat ie later ergens anders de kop op gaat steken is groot. Het bevestigt wel mijn onderhuidse onrust, want hoe kan van een tumor die zo groot is en die ook al op transport is geweest, gezegd worden dat er geen uitzaaiingen zijn. MI is nauwkeuriger om in deze te zeggen: uitzaaiingen zijn met het blote oog niet aangetoond en gelukkig heb je ook geen klachten in deze richting.
Nog een domper: mochten er uitzaaiingen komen dan worden die alleen op geleide van de klachten behandeld, want waar je de ene uitzaaiing weg zou halen zal een ander weer de kop op gaan steken, ook dit past in het beeld van de grilligheid van de tumor.
Ik kijk naar links en zie Ronald erg aangeslagen zitten. Als motivatie voor zijn wens om een second opinion begint hij met: Ik heb maar één Gees en wil als het anders zou gaan lopen als wij hopen, wil ik later niet hoeven zeggen: Had ik maar....
Laat ik nu niet al te pessimistisch worden, een remissie kan voor lange tijd aanhouden. En laat ik ook eerst het second opninion afwachten die Judith al direkt na ons bezoek geregeld heeft. Antony v Leeuwenhoek in Amsterdag, dit omdat er met Rotterdam al een samenwerking is. Ik denk aan mijn gevraagde 20 jaar om de kids samen met Ronald naar volwassenheid te mogen begeleiden. "Toevallig'' met Pasen op internet geluisterd naar George van der Hoff die ons getrouwd heeft: hij spreekt over Paulus en Petrus die langs een verlamde man komen en dan zeggen: Geld of eten hebben we niet, maar wat ik heb geef ik u: sta op en wandel! Door deze aktie worden ze gevangen genomen en verhoord door 70 geleerde bobo's van de stad. Ze geven hun getuigenis van hun liefde voor Jezus. De 70 geleerden kunnen niet anders dan de genezing aan Jezus toeschrijven. Ik denk ook aan míjn belijdenis: mijn verwachting is in eerste instantie van de Here, een getuigenis die langzaam in de richting schuift van: mijn ENIGE verwachting is van de Here. Maar mag ik dit al toe-eigenen. Bij Eva dacht ik ook dat ik van de laatste rustig mocht genieten. Nou genieten daar wil ik niks aan af doen, maar rustig was wel anders! Maar ben ik met mijn negatieve denken nu ook niet een self-fullfilling prophecy over mijzelf aan het afroepen? Lastige materie, nog meer vragen en gedachten dringen zich aan mij op. Vroeger kon ik ze met een luchtige mening nog parkeren, nu nog maar eens goed op kouwen en malen.
Om Ronald zo ontdaan te zien, maakt dat ik nu nog erg emotioneel ben. Maar ik weet en voel mij niet hopeloos, ook al zie je dat in mijn gezicht nu niet. Vraag mij af of dit beter zou zijn MET make-up, maar vrees dat dit ondanks goede investering toch onderaan mijn kin gaat hangen.
Kuur zelf: ff wat luchtigers:
Ik heb nagedacht over hoe ik het wil met de ijshandschoenen. Vorige keer waren mijn vingers twee keer zo dik en knalrood. Dit kan niet de bedoeling zijn van zo weinig mogelijk bloed naar je vingertoppen om geen neurologische gevoelsschade te krijgen. Op orthopedie in Leiden hadden we een remedie tegen het dik worden van een hand in gips. Hallo allemaal op de dagbehandeling oncologie, ja ik regel de pomp weer bijna helemaal zelf, zal zelf infuus verwijderen - toch jammer dat zelf inbrengen bijna onmogelijk lijkt - maar goed, verder wil ik vandaag nog: een extra infuuspaal, twee slopen en twee stukken touw, en o, ja, mijn voeten wil ik ook de hoogte in. Dank jullie wel. Als het tijd is voor de taxotere wordt er nog kleintjes gevraagd of ik dit echt allemaal wil: JA, het is mijn lijf en ik wil geen neuropatieen. Hanneke heeft een foto geschoten - deze volgt nog - Terwijl mijn handen zo zitten bedient Han de knoppen van de pomp op mijn aanwijzing: kent ze mij te goed of vertrouwt ze echt mijn aanwijzingen.....
The day after: Neulasta blijft lastig voor mobiele patienten. Eerst vergissen ze zich in de dag: nee ik heb de kuur gister gekregen en over een paar uur mag ik neulasta spuiten die jullie nog moeten leveren. Geen probleem: neulasta zal tussen 11.45 -12.45 geleverd worden.... woensdag...middag...kids....school... zucht. Leg maar in de schuur: kan niet, er moet een handtekening ter ontvangst komen...weer zucht. Koerier is ineens veel vroeger: ik kom net terug van boodschappen: toch bijzonder dat het weer op z'n pootjes terecht komt. Mijn oog valt op de prijs van het produkt: meer dan 1500 euro, is dit met al die rompslomp, oftewel inclusief of exclusief logistiek?
woensdag 4 april 2012
3e chemo-kuur
27 maart: 3e kuur?
In het weekend ervoor worden we allemaal ziek. Behalve Julia en Eva, die hebben hun beurt al gehad. Hoge koorts, de anderen hoesten, maar ik heb Hoofdpijn! -met een hoofdletter- Maandag bloed laten prikken en overleg Judith: Helaas kuur kan niet doorgaan. Omdat ik aangeef dat ik vind dat mijn borst niet slinkt en ook nog steeds zo bobbelig aanvoelt en ook de tumormarker niet gedaald wordt kuur ip op vrijdag gepland ipv over een week. Het troost mij om te weten dat er morgen door moeders op school een bidstond gehouden wordt, speciaal voor mij (en ons). Ik heb dit niet voor mijzelf geregeld: er wordt voor mij GEZORGD! Ik sms nog wat en krijg een gebed terug, wat kort hierop neerkomt: Here help! Ik heb ook een lied, vroeger als kind zo vaak in canon gezongen en nu voor mij zo kernachtig:
Stel mijn vertrouwen op de Heer mijn God
want in Zijn hand. ligt heel mijn levenslot
Hem heb ik lief, Zijn vrede woont in mij
'k zie naar Hem op en ik weet
Hij is mij steeds nabij
Ik word de volgende ochtend wakker, bijna zonder koorts of hoofdpijn! We gaan!
27 maart: 3e kuur!
Tumormarker is verdubbeld in vergelijking met 6 weken geleden. Ook Kerkhofs vindt borst nog niet geslonken. Kuur wordt aangepast: vervroegde start van herseptin (immunotherapie waarvan door lab uitgezocht is dat de tumor hiervoor gevoelig is) en taxotere. Dit wordt nu 6x gegeven ipv de geplande 4x. Stop AC. Beide middelen kunnen een allergische reaktie geven, dus vandaag herseptin en morgen taxotere. Tumor blijkt in lab ook hormoongevoelig. Dat wil zeggen dat ik na nog jaren hormonen zal blijven slikken en ik dus niet echt een punt zal kunnen zetten na de laatste bestraling..... Hormonen...... voor de artsen een positieve behandelmogelijkheid. Voor mij? Ik zie mijzelf al met vettige zwemband en baardgroei.... Heb ik daar het laatste jaar aan gewerkt? Bakkes! Koop ook nooit oost-duits vlees, want o,o hormonen.... Het klinkt raar, maar eigenlijk vind ik de hormoongevoeligheid van mijn tumor een tegenvaller. Maar durf ik straks ook wel zonder?
Ook zal ik mijzelf weer gaan spuiten met neulasta: de vrachtwagen-voelende-beenmerg-aanjager:>)
Herseptin kan je hartspier negatief beinvloeden waardoor hartfalen kan ontstaan. In het begeleidende boekje staat dat 1 op de 10 hier last van krijgt. Eén op de 4 moet hierdoor de kuur afbreken. Heb ik wat te kiezen hierin?
Taxotere kan je gevoelszenuwen in je vingertoppen negatief beinvloeden, maar daar is (gelukkig?) wat tegen: Zolang de taxotere loopt houd je je handen in ijshandschoenen - die ook nog eens ''lekker'' ververst worden na een half uur. Ik voel mij als het kind van vroeger die buiten in de sneeuw speelt, zonder handschoenen, want dat belemmert en nog even ff af wil maken waar ze mee bezig is, maar ook zo graag naar binnen wil want haar handjes doen zo'n pijn. Wat fijn dat dan iemand mee is die blijft praten om je af te leiden, en wat fijn dat je de pompstanden begrijpt zodat je weet: er komt een eind aan, nog maar ...zoveel ml, dat is bij deze stand nog ... zoveel minuten en dan zit het erin!
Taxotere wordt grotendeels door de darmen uitgescheiden. Ik heb eigenlijk geen last van oprispingen, maar wil toch wel graag thuis naar de wc, want ook dit doe je je medemens niet vrijwillig aan...pffffffff Ook heb ik een smaakverandering en proeft een heleboel hierdoor te flauw.
Maar dan is er: CHILI!
Buurman geeft aan: ik kook voor jouw van het weekend chili. -lees: punt! ook- En wat voor chili! Recept van z'n vader. Die is kok geweest in Amerika, maar omdat hij daar illegaal was is hij opgepakt. In de gevangenis, mocht hij door zijn ervaring in de keuken werken. Bij andere illegale mexicanen heeft hij daar echte chili leren koken. En jawel: zaterdagavond komt de buurman: met een megapan chili, aangekleed met stokbroden, kruideboter en een zelfgemaakte pickle van paprika en peper. Wij genieten driedubbel: van z'n chili natuurlijk, maar ook van z'n gebaar en van z'n verhaal!
Terugval:
Een week na de 3e kuur zit ik er helemaal doorheen. Ik blijf een beetje temp houden en die hoofdpijn is weer terug! Hoe kan dat nu, dat als je dankbaar terug kunt redeneren dat er weer goed voor je gezorgd is, je toch spanning opbouwt omtrent het feit dat de eerste 2 kuren niets hebben uitgewerkt. Ik kan met mijn verstand, mijn gevoel niet in het gareel krijgen. Heeft dit weer te maken met de kracht van het uitgesproken woord. Heeft dit ook te maken met het feit dat liefbedoelende mensen in mijn omgeving een second opinion voorstellen, zodat we later niet hoeven zeggen: "Had ik maar!" Ik wil alleen maar rust. Mijn boezemlady's maken er gretig gebruik van: morgen alles ondergebracht, tot na het avondeten. Hebben Ronald en ik ook ff samen tijd voor de balans. Morgenavond tijd voor het gesproken woord.
In het weekend ervoor worden we allemaal ziek. Behalve Julia en Eva, die hebben hun beurt al gehad. Hoge koorts, de anderen hoesten, maar ik heb Hoofdpijn! -met een hoofdletter- Maandag bloed laten prikken en overleg Judith: Helaas kuur kan niet doorgaan. Omdat ik aangeef dat ik vind dat mijn borst niet slinkt en ook nog steeds zo bobbelig aanvoelt en ook de tumormarker niet gedaald wordt kuur ip op vrijdag gepland ipv over een week. Het troost mij om te weten dat er morgen door moeders op school een bidstond gehouden wordt, speciaal voor mij (en ons). Ik heb dit niet voor mijzelf geregeld: er wordt voor mij GEZORGD! Ik sms nog wat en krijg een gebed terug, wat kort hierop neerkomt: Here help! Ik heb ook een lied, vroeger als kind zo vaak in canon gezongen en nu voor mij zo kernachtig:
Stel mijn vertrouwen op de Heer mijn God
want in Zijn hand. ligt heel mijn levenslot
Hem heb ik lief, Zijn vrede woont in mij
'k zie naar Hem op en ik weet
Hij is mij steeds nabij
Ik word de volgende ochtend wakker, bijna zonder koorts of hoofdpijn! We gaan!
27 maart: 3e kuur!
Tumormarker is verdubbeld in vergelijking met 6 weken geleden. Ook Kerkhofs vindt borst nog niet geslonken. Kuur wordt aangepast: vervroegde start van herseptin (immunotherapie waarvan door lab uitgezocht is dat de tumor hiervoor gevoelig is) en taxotere. Dit wordt nu 6x gegeven ipv de geplande 4x. Stop AC. Beide middelen kunnen een allergische reaktie geven, dus vandaag herseptin en morgen taxotere. Tumor blijkt in lab ook hormoongevoelig. Dat wil zeggen dat ik na nog jaren hormonen zal blijven slikken en ik dus niet echt een punt zal kunnen zetten na de laatste bestraling..... Hormonen...... voor de artsen een positieve behandelmogelijkheid. Voor mij? Ik zie mijzelf al met vettige zwemband en baardgroei.... Heb ik daar het laatste jaar aan gewerkt? Bakkes! Koop ook nooit oost-duits vlees, want o,o hormonen.... Het klinkt raar, maar eigenlijk vind ik de hormoongevoeligheid van mijn tumor een tegenvaller. Maar durf ik straks ook wel zonder?
Ook zal ik mijzelf weer gaan spuiten met neulasta: de vrachtwagen-voelende-beenmerg-aanjager:>)
Herseptin kan je hartspier negatief beinvloeden waardoor hartfalen kan ontstaan. In het begeleidende boekje staat dat 1 op de 10 hier last van krijgt. Eén op de 4 moet hierdoor de kuur afbreken. Heb ik wat te kiezen hierin?
Taxotere kan je gevoelszenuwen in je vingertoppen negatief beinvloeden, maar daar is (gelukkig?) wat tegen: Zolang de taxotere loopt houd je je handen in ijshandschoenen - die ook nog eens ''lekker'' ververst worden na een half uur. Ik voel mij als het kind van vroeger die buiten in de sneeuw speelt, zonder handschoenen, want dat belemmert en nog even ff af wil maken waar ze mee bezig is, maar ook zo graag naar binnen wil want haar handjes doen zo'n pijn. Wat fijn dat dan iemand mee is die blijft praten om je af te leiden, en wat fijn dat je de pompstanden begrijpt zodat je weet: er komt een eind aan, nog maar ...zoveel ml, dat is bij deze stand nog ... zoveel minuten en dan zit het erin!
Taxotere wordt grotendeels door de darmen uitgescheiden. Ik heb eigenlijk geen last van oprispingen, maar wil toch wel graag thuis naar de wc, want ook dit doe je je medemens niet vrijwillig aan...pffffffff Ook heb ik een smaakverandering en proeft een heleboel hierdoor te flauw.
Maar dan is er: CHILI!
Buurman geeft aan: ik kook voor jouw van het weekend chili. -lees: punt! ook- En wat voor chili! Recept van z'n vader. Die is kok geweest in Amerika, maar omdat hij daar illegaal was is hij opgepakt. In de gevangenis, mocht hij door zijn ervaring in de keuken werken. Bij andere illegale mexicanen heeft hij daar echte chili leren koken. En jawel: zaterdagavond komt de buurman: met een megapan chili, aangekleed met stokbroden, kruideboter en een zelfgemaakte pickle van paprika en peper. Wij genieten driedubbel: van z'n chili natuurlijk, maar ook van z'n gebaar en van z'n verhaal!
Terugval:
Een week na de 3e kuur zit ik er helemaal doorheen. Ik blijf een beetje temp houden en die hoofdpijn is weer terug! Hoe kan dat nu, dat als je dankbaar terug kunt redeneren dat er weer goed voor je gezorgd is, je toch spanning opbouwt omtrent het feit dat de eerste 2 kuren niets hebben uitgewerkt. Ik kan met mijn verstand, mijn gevoel niet in het gareel krijgen. Heeft dit weer te maken met de kracht van het uitgesproken woord. Heeft dit ook te maken met het feit dat liefbedoelende mensen in mijn omgeving een second opinion voorstellen, zodat we later niet hoeven zeggen: "Had ik maar!" Ik wil alleen maar rust. Mijn boezemlady's maken er gretig gebruik van: morgen alles ondergebracht, tot na het avondeten. Hebben Ronald en ik ook ff samen tijd voor de balans. Morgenavond tijd voor het gesproken woord.
Abonneren op:
Reacties (Atom)