Eitje

woensdag 24 okt: Ik ben al weer een dag thuis.
Gister 10.45 opname door een Big-Papa. Zo eentje met een hele witte smile. Hij had een hele kluif aan het regelen van mijn herseptin-gift. Er bleek nergens iets van terug te vinden. Nee, ik wil nog steeds direkt na ok deze gift, want ik blijf HOOGSTENS één nacht.
Om 12.30 word ik naar de recouvery gereden. Ik neem aan dat een toevallig voorbijvliegende leerling of vrijwilligster zich bereid heeft verklaard om mij daarnaar toe te rijden, want onderweg is ze verbaasd dat niet de hele boel uit mijn buik verwijderd wordt. Ook van een overdracht is geen sprake. O, ja, toch wel: "Mw gebruikt al anti-biotica." "O, is tamoxifen dat niet. Is het dan een pijnstiller?"  ".........." Ik houd het op een eerste jaars leerling.
Er ís dus wel een map mee.... maar helaas, dat wat wel terug te vinden is wordt bijvoorbaad verkeerd geïnterpreteerd of niet gelezen. Toen de verpleegkundige de stickers voor de monitor op mijn borst plakte schrok hij zichtbaar.. hij geeft aan dat hij niet wist dat ik geen borsten meer had. Helaas was ík te laat met mijn overdracht dat ik nog geen week geleden mijn laatste bestraling had gehad en was ik ook net een beetje te laat met reageren toen een andere verpleegkundige na ok mijn monitorpleister verwijderde. Ze was al bezig. Nu heb ik een nog roder rondje op mijn bestraalde borstkas. En een stukje vel is er wel af. Oké, het is niet groot, ik heb erger voorkomen, maar ik weet dat het anders had gekund. Mijn huid heeft het heel goed gedaan tijdens de bestraling. Ik heb niet zo'n last van roodheid en jeuk en was erg blij dat deze heel bleef. Ik vind dit toch jammer. Nog één dingetje over de voorbereiding. Het protocol-typje kwam weer langs - dezelfde als van de monitorstickers, maar die stickers waren natuurlijk ook .... protocol. Infuus aanprikken: nee, mevrouw, niet op de arm, dat is niet het pro-to-col. Op de hand, dát is protocol. Gelukkig waren hier weinig zinnen voor nodig en was de oncologische dagverpleging heel blij met het infuus in de onderarm, want dát is nu toevallig weer hún protocol.
Rond 13.00 uur word ik naar de operatiekamer gereden. Er draait jaren '70 muziek en alleen de anaestesie-verpleegkundige is er. Ik moet denken aan mijn tijd in wat nu heet het LUMC. Ik heb daar toch aardig wat soorten operaties mogen bijwonen. Deze muziek doet mij denken aan het verzoek van professor Welvaart - een heeel kundig en sociaal betrokken oncologische chirurg. Tijdens een darmoperatie uitte hij zijn ongenoegen over de aanwezige muzikale ondersteuning. Hij had om rectummuziek gevraagd en dit was duidelijk niet van dát(?) genre. Zou deze muziek die ik nu hoor Christien haar muziek zijn? Die van de anaesthesie-verpleegkundige? Of de eierstok-pop. Ik, ik heb liever paasmuziek: eierstok-requïm. Ik heb in Leiden ook een borstverkleining mogen aanschouwen van plastisch chirurg Zeeman. Geen pretje om een tourniquet om een borst gedraaid te zien worden en dan de vraag aan je gericht te krijgen: "..en, voel je dit zelf ook al een beetje? (gna, gna)". Wil ik nu wél of níet slapen... Ik hoop dat ik voordat ik in slaap gemaakt wordt nog meer mensen zal zien want ik heb nog wat te zeggen tegen degene die mijn catheter in gaat brengen. Weten ze wel dat een vrouwen urethra er als de biesbosch uitziet en dat je als vrouw ook veeeeel glijmiddel nodig hebt om geen schade te maken. Er is nl nieuw onderzoek geweest, nog niet zo lang geleden, in Engeland, en ik twijfel of dit al in zeeland is doorgekomen. Gelukkig weet chirurg den Hertog al dat ik alleen hoognodig en zo kort mogelijk, een catheter wil. Er wordt mij verteld dat de chirurg zelf de catheter in zal brengen. Een hele geruststelling!? Toch aan het eind van haar checklist naast mijn 'tafel-bed' noem ik het nog wel even. Ik kijk in twee heel vriendelijke ogen. Ik hoor haar nog zeggen: "Mevrouw hoeft geen anti-biotica." maar dat had mijn protocol-mannetje op de recouvery al gegeven, off course... en "Nee, geen éénmalige maar een verblijfscatheterset." Deze is, weet ik, zachter. Oké, laat de slaap maar komen. Zet de eierstok-requïm maar op!
Op de uitslaapkamer, tussen mijn slaapjes door, zie ik een bekend gezicht. Ik glimlach. Het is de man van mijn collega. Die van die eerste ok. Wat lief dat hij zelf ook naar Goes is geswitst om mij hier een vertrouwde glimlach te geven.
"Heb ik pijn?" Nee, als ik stil lig niet. Zoveel ruimte is er in een bed niet, slaperig ben ik bovendien ook en er is niks mis met stilliggen. Dus, nee, ik hoef niks. Ik blijk bij navraag al wel 3ml pethidine te hebben gekregen maar de rest van de spuit mag inderdaad weg. En, hé, o, heerlijk; ik heb geen catheter. Ook geen apart gevoel, nee, gewoon... gewoon. O, heerlijk! Later hoor ik dat ik 16 ml urine geproduceerd heb op ok. Op de afdeling vraagt een pleeg zich af hoe ze dát hebben kunnen meten: 16 ml.? Nou, met een verblijfscatheter met milliliter-aanduiding!
Als ik om 15.15 op de afdeling wordt gelegd, word ik om 15.30 alweer gehaald. Herseptin mag alleen op de oncologische dagbehandeling gegeven worden. Door al die gangen, toch ietsiepietsie misselijk. Maar voordat ik kan zeggen dat het al gezakt is heb ik een doses motilium te pakken. Deze pleeg laat zich niet afschepen door mijn woorden, ik moet per slot van rekening over een klein uurtje weer terug die gangen door....
Terwijl de herseptin inloopt komen Ronald en Julia langs. Den Hertog heeft gezegd dat ik als ik mij goed voel, naar huis mag."Echt..?" Ik vraag het drie keer na. Terug op de afdeling nog een tukkie en een plas en bellen maar! Eén nacht? geen nacht! Mijn broer reageert op mijn enthousiaste sms als volgt: "Bedankt voor je reactie, je mocht zeker niet meer blijven na de vorige keer!" Ik ben inderdaad gehospitaliseerd: een kleine 30 jaar zieken(huis)ervaring....
Om 18.30 stap ik huis weer in. Eva is op de bank in slaap gevallen. Even later slaap ook ik, in de zitzak en later op de bank en als laatste in mijn bed, o, heerlijk,.. en dan ook nog mogen uitslapen....mmmmm!

Er zitten drie plakkers op mijn buik: één op mijn navel, één links en één boven mijn schaambeen. Hé, niet rechts! Om niet de indruk te wekken dat ze ook nog mijn blinde darm hebben meegenomen? Ik zal überhaupt vragen of ze mijn eierstokken wel verwijderd heeft, want de giga buikpijn van een week - waar ik mij op ingesteld heb, voor zover je je op pijn in kúnt stellen- valt reuze mee. Vandaag al geen paracetamol meer nodig gehad. Gelukkig 'moet' ik wel rustig aan doen, zodat zorg wel geïndiceerd blijft. En gelukkig heb ik een brief voor de huisarts met collegiale groeten. Met de vermelding: laparascopie, adnex-extirpatie beiderzijds ivm mamma-ca, profilatisch, ongecompliceerd. Wordt poliklinisch gecontroleerd.
Eitje!