Zondag 11 november: Na mijn laastste ziekenhuisbezoek, want opname wil ik die foe-yong-hai - mét stokjes!- lunch niet noemen, heb ik drie volle weken vrij van ziekenhuisafspraken. Heerlijk! As dinsdag ratteneiwit-infuus. (Over 3 weken wordt mijn hartpompfunktie weer gecontroleerd) Woensdag wil ik TT vragen of ik mag gaan autorijden(!). Ook ben ik benieuwd wat hij van het vocht zegt want ik heb een week geen zwachtel omgehad omdat de vellen er in bestralingsgebied bij hingen, helaas. Nu heb ik wel minder vocht, maar toch liep het langzaam weer voller zonder zwachtel. Maar deze drie weken was grote vakantie. Ik heb mijzelf ook de vrijheid voor leegheid beloofd. Gewoon niks.... Geen afspraken van buitenaf, maar kijken wat er van binnenuit gebeurt... Dit wordt ook geadviseerd en ja, eerlijk is eerlijk, onder mijn dakpan voelt de grijze brij aan als een uitgehaalde trui. En dan van zo'n trui die al aardig wat jaartjes is meegegaan. Een noedelsoep-aanzicht. Ik bén moe, héééél moe.
Ronald draait weer gewoon zijn uren en ik heb 's morgens vroeg weer de touwtjes in handen. Ik doe weer het huishouden, behalve de zware klussen en gelukkig zijn dat er nog veel en toevallig ook nog eens die klussen die ik toch nooit zo appricieerde.....?... Ik fiets zelf weer de kids naar school. En, met Eva in de riksja fiets ik ook zelf om (bijna) al onze boodschappen. Voeg daar nog bakkie links, een afspraakje rechts en vooral ook weer de zwembadbezoeken van de kids aan toe: zo werk ik aan mijn conditie. Éen van de remedies tegen vermoeidheid.
Én ik ben knorrig, snel knorrig en behoorlijk knorrig! En als ik niet knorrig doe, staat mijn gezicht nog steeds op: KNORRIG! Eva vraagt regelmatig: "Mamma nie boossh op Eva?" Ach, schat! dit wil ik niet! De anderen zijn goed geintrueerd. Van hen krijg ik regelmatig een blik die zegt: lieve mamma, dit is niet leuk, maar ik begrijp het wel hoor... Ah!!! Wat is erger: dit wil ik ook niet! Komt het door de vermoeidheid, de hormonen, de kluwe wol onder mijn dakpan met al zijn verstrikkingen? Of de beperking van mijn armen, die wel minder wordt, maar nog niet weg is....
Maar die andere moeheid. Dat is een heel ander verhaal. Ik word namelijk elke keer weer moe van mijzelf. Door die noedelsoep worden er soms heel aparte connecties gemaakt: "Morgen appeltaart." sluit mijn vriendin het telefoongesprek af. "Appeltaart, appeltaart?.." In mijn brein voelt dit alsvolgt aan: een balletje rolt en tikt via meerdere 'steun'-cellen naar diverse grijze stations die rinkelen en oplichten tegelijk. "O, ja: ik had nog appeltaart over van het weekend. Ik wilde Ann maandag om een bakkie mét vragen. Ik heb het vergeten. Ik heb dit gecommuniceerd. Heb ik nu dan wél een afspraak met haar gemaakt? Wat goed dat ze er nu zelf aan denkt!". "Nee, suffie: weet je nog: ik heb vanavond appeltaart gebakken omdat morgen onze oudste zoon 18 wordt. Je hebt gezegd langs te komen, nét nog, voor ik die taarten ging bakken.". "........". Zóóóó vermoeiend!
Déze vermoeidheid heeft een heeeel andere aanpak nodig. Men zegt dat de therapie hiervoor is: rust en leegte. ! ??? Makkelijker gezegd dan gedaan. Pretty scary too! Ik ben ook beter in: dóe-er-wat-aan. Met het accent op DOE. Alle extra doe-dingen die er toch inslopen, weer braaf én moedig afgezegd. Behalve "Als kanker je raakt", lotgenotendag afgelopen donderdag, in het Roparun in Rotterdam. Karin -lotgenote, medewerkster maar bovenal vriendin (die van "Je kunt God niet voor-rekenen, nog Hem na-rekenen, je kunt wel OP Hem rekenen!) Zij heeft vervoer voor mij geregeld: ik word opgehaald en thuisgebracht door een lotgenote uit Yerseke. Karin zal een praatje verzorgen over: Zin in leven. Ja, dat spreekt mij aan. In deze rolercoaster die behandelplan heet, was er weinig meer van het 'gewone' leven over. Maar deze periode kenmerkt zich niet alleen door pijn, verlies en moeiten. Het heeft ook parels opgeleverd. Al is mijn silouet aan het veranderen, ikzelf voel mij beter in mijn vel komen. Dit heeft weer een verdieping en verbondenheid gegeven. Allereerst met diegenen waarmee ik onder één dak woon, maar ook daarbuiten. Maar bovenal ben ik (weer) bepaald bij de basisvragen van ons bestaan. En kan ik volmondig zeggen: Er is een God, die o, zo veel groter is dan mijn bevatting of redenatie. Niet menselijk en ver weg zodat ik hem wakker heb moeten schreeuwen in mijn ellende of eerst beloftes heb moeten doen voordat hij naar mij omkeek. Het is precies andersom! Hij is de God die Zich met míj verbonden heeft. En hoe! spectaculair gewoon! dat verzint geen mens! Die God heeft míj persoonlijk gemaakt en heeft míj lief...... Hierdoor krijg ik het verlangen dat God de erkenning, de eerbied en de liefde zal ontvangen, die in overeenstemming is met Zíjn liefde en majesteit. Nu voelt het of die twee realiteiten met elkaar vechten. Voorbeeld: met Karin kan ik mailen en bellen: heerlijk, maar zien en huggen, daar kan toch niks tegenop. Met God heb ik een beetje dezelfde ervaring. Ik heb meer gemaild en gebeld het laatste jaar en hierdoor verlang ik naar het hiernamaals. Ik wil niet bezig zijn met de verkiezingen, het zorgstelsel, dat Ronald en ik daardoor ook weer om de tafel moeten gaan zitten. Computers die vastlopen. En wat denk je van: gewoon de rommel die elke dag weer om opruimen vraagt. Was dit nu het gewone, "gewoon!" waar ik zo naar uitkeek?
"Als kanker je raakt." 15 -inclusief organisatoren- lotgenoten. Van 10.30 - 16.00 uur bij elkaar.
Ontvangst met zelfgemaakte cupcake's -voorzien van zelfgekraakte walnoten. Maar ook later ontbrak de biologische (karne-)melk en/of fairtrade niet. Een detail wellicht, maar voor mij een heerlijke binnenkomer.
Kennismaking door middel van de vingers van je hand:
duim: waar ben je goed in
wijsvinger: hier wil ik mij op richten
middelvinger: hier heb ik een uitgesproken hekel aan
ringvinger: hier ben ik trouw aan/in
pink: hier ben ik klein in/ heb ik moeite mee
Ik weet niet meer wat ik op alle items heb geantwoord. Gaat het niet om. Dat was voor daar, voor mij, voor ons. Voor ieder wat wils: een woord, een beeld, een toon, een geschenk, een gebaar. Ik merkte dat ik al snel emotioneel werd, gewoon al bij binnenkomst. Heel apart: geen niks opgelaten voelen maar ruimtegevende emotie. Liefde? Door de dag heen heb ik de nodige tranen gelaten, maar zeker niet de hele dag. Allemaal mijn eigen emoties, maar niet allemaal mijn eigen verdriet. Heerlijk om van stenen die op je maag liggen, gedenkstenen te maken. En zelfs ik -als absoluut níet crea-bea-type, heb 'mijzelf' gekleid. Het mooiste van het kleimoment vond ik dat ik geraakt werd door wat anderen gekleid hadden en wat ze erover deelden. En wat een verrassing dat de ander dit over mijn ding, nee, over míj uitte... (mij? yep! Die vormeloze homp werd ook ik in mijn handen: 'mijzelf') Nog zo'n: let it flow, let it come-moment om ruimtegevend op terug te zien.
Ruimte voor jezelf en oog voor een ander: samen gesterkt worden!
De eerste stap op weg naar een nieuwe trui. Passend bij mijn nieuwe status, waarin ik mijzelf en het leven weer mag leren omarmen...
