Eitje

woensdag 24 okt: Ik ben al weer een dag thuis.
Gister 10.45 opname door een Big-Papa. Zo eentje met een hele witte smile. Hij had een hele kluif aan het regelen van mijn herseptin-gift. Er bleek nergens iets van terug te vinden. Nee, ik wil nog steeds direkt na ok deze gift, want ik blijf HOOGSTENS één nacht.
Om 12.30 word ik naar de recouvery gereden. Ik neem aan dat een toevallig voorbijvliegende leerling of vrijwilligster zich bereid heeft verklaard om mij daarnaar toe te rijden, want onderweg is ze verbaasd dat niet de hele boel uit mijn buik verwijderd wordt. Ook van een overdracht is geen sprake. O, ja, toch wel: "Mw gebruikt al anti-biotica." "O, is tamoxifen dat niet. Is het dan een pijnstiller?"  ".........." Ik houd het op een eerste jaars leerling.
Er ís dus wel een map mee.... maar helaas, dat wat wel terug te vinden is wordt bijvoorbaad verkeerd geïnterpreteerd of niet gelezen. Toen de verpleegkundige de stickers voor de monitor op mijn borst plakte schrok hij zichtbaar.. hij geeft aan dat hij niet wist dat ik geen borsten meer had. Helaas was ík te laat met mijn overdracht dat ik nog geen week geleden mijn laatste bestraling had gehad en was ik ook net een beetje te laat met reageren toen een andere verpleegkundige na ok mijn monitorpleister verwijderde. Ze was al bezig. Nu heb ik een nog roder rondje op mijn bestraalde borstkas. En een stukje vel is er wel af. Oké, het is niet groot, ik heb erger voorkomen, maar ik weet dat het anders had gekund. Mijn huid heeft het heel goed gedaan tijdens de bestraling. Ik heb niet zo'n last van roodheid en jeuk en was erg blij dat deze heel bleef. Ik vind dit toch jammer. Nog één dingetje over de voorbereiding. Het protocol-typje kwam weer langs - dezelfde als van de monitorstickers, maar die stickers waren natuurlijk ook .... protocol. Infuus aanprikken: nee, mevrouw, niet op de arm, dat is niet het pro-to-col. Op de hand, dát is protocol. Gelukkig waren hier weinig zinnen voor nodig en was de oncologische dagverpleging heel blij met het infuus in de onderarm, want dát is nu toevallig weer hún protocol.
Rond 13.00 uur word ik naar de operatiekamer gereden. Er draait jaren '70 muziek en alleen de anaestesie-verpleegkundige is er. Ik moet denken aan mijn tijd in wat nu heet het LUMC. Ik heb daar toch aardig wat soorten operaties mogen bijwonen. Deze muziek doet mij denken aan het verzoek van professor Welvaart - een heeel kundig en sociaal betrokken oncologische chirurg. Tijdens een darmoperatie uitte hij zijn ongenoegen over de aanwezige muzikale ondersteuning. Hij had om rectummuziek gevraagd en dit was duidelijk niet van dát(?) genre. Zou deze muziek die ik nu hoor Christien haar muziek zijn? Die van de anaesthesie-verpleegkundige? Of de eierstok-pop. Ik, ik heb liever paasmuziek: eierstok-requïm. Ik heb in Leiden ook een borstverkleining mogen aanschouwen van plastisch chirurg Zeeman. Geen pretje om een tourniquet om een borst gedraaid te zien worden en dan de vraag aan je gericht te krijgen: "..en, voel je dit zelf ook al een beetje? (gna, gna)". Wil ik nu wél of níet slapen... Ik hoop dat ik voordat ik in slaap gemaakt wordt nog meer mensen zal zien want ik heb nog wat te zeggen tegen degene die mijn catheter in gaat brengen. Weten ze wel dat een vrouwen urethra er als de biesbosch uitziet en dat je als vrouw ook veeeeel glijmiddel nodig hebt om geen schade te maken. Er is nl nieuw onderzoek geweest, nog niet zo lang geleden, in Engeland, en ik twijfel of dit al in zeeland is doorgekomen. Gelukkig weet chirurg den Hertog al dat ik alleen hoognodig en zo kort mogelijk, een catheter wil. Er wordt mij verteld dat de chirurg zelf de catheter in zal brengen. Een hele geruststelling!? Toch aan het eind van haar checklist naast mijn 'tafel-bed' noem ik het nog wel even. Ik kijk in twee heel vriendelijke ogen. Ik hoor haar nog zeggen: "Mevrouw hoeft geen anti-biotica." maar dat had mijn protocol-mannetje op de recouvery al gegeven, off course... en "Nee, geen éénmalige maar een verblijfscatheterset." Deze is, weet ik, zachter. Oké, laat de slaap maar komen. Zet de eierstok-requïm maar op!
Op de uitslaapkamer, tussen mijn slaapjes door, zie ik een bekend gezicht. Ik glimlach. Het is de man van mijn collega. Die van die eerste ok. Wat lief dat hij zelf ook naar Goes is geswitst om mij hier een vertrouwde glimlach te geven.
"Heb ik pijn?" Nee, als ik stil lig niet. Zoveel ruimte is er in een bed niet, slaperig ben ik bovendien ook en er is niks mis met stilliggen. Dus, nee, ik hoef niks. Ik blijk bij navraag al wel 3ml pethidine te hebben gekregen maar de rest van de spuit mag inderdaad weg. En, hé, o, heerlijk; ik heb geen catheter. Ook geen apart gevoel, nee, gewoon... gewoon. O, heerlijk! Later hoor ik dat ik 16 ml urine geproduceerd heb op ok. Op de afdeling vraagt een pleeg zich af hoe ze dát hebben kunnen meten: 16 ml.? Nou, met een verblijfscatheter met milliliter-aanduiding!
Als ik om 15.15 op de afdeling wordt gelegd, word ik om 15.30 alweer gehaald. Herseptin mag alleen op de oncologische dagbehandeling gegeven worden. Door al die gangen, toch ietsiepietsie misselijk. Maar voordat ik kan zeggen dat het al gezakt is heb ik een doses motilium te pakken. Deze pleeg laat zich niet afschepen door mijn woorden, ik moet per slot van rekening over een klein uurtje weer terug die gangen door....
Terwijl de herseptin inloopt komen Ronald en Julia langs. Den Hertog heeft gezegd dat ik als ik mij goed voel, naar huis mag."Echt..?" Ik vraag het drie keer na. Terug op de afdeling nog een tukkie en een plas en bellen maar! Eén nacht? geen nacht! Mijn broer reageert op mijn enthousiaste sms als volgt: "Bedankt voor je reactie, je mocht zeker niet meer blijven na de vorige keer!" Ik ben inderdaad gehospitaliseerd: een kleine 30 jaar zieken(huis)ervaring....
Om 18.30 stap ik huis weer in. Eva is op de bank in slaap gevallen. Even later slaap ook ik, in de zitzak en later op de bank en als laatste in mijn bed, o, heerlijk,.. en dan ook nog mogen uitslapen....mmmmm!

Er zitten drie plakkers op mijn buik: één op mijn navel, één links en één boven mijn schaambeen. Hé, niet rechts! Om niet de indruk te wekken dat ze ook nog mijn blinde darm hebben meegenomen? Ik zal überhaupt vragen of ze mijn eierstokken wel verwijderd heeft, want de giga buikpijn van een week - waar ik mij op ingesteld heb, voor zover je je op pijn in kúnt stellen- valt reuze mee. Vandaag al geen paracetamol meer nodig gehad. Gelukkig 'moet' ik wel rustig aan doen, zodat zorg wel geïndiceerd blijft. En gelukkig heb ik een brief voor de huisarts met collegiale groeten. Met de vermelding: laparascopie, adnex-extirpatie beiderzijds ivm mamma-ca, profilatisch, ongecompliceerd. Wordt poliklinisch gecontroleerd.
Eitje!

Einde radiotherapie

Maandag 22 oktober. Nou, dat waren ze dan; de 25 bestralingen. Hoe dichter we bij het eind kwamen hoe meer de be-straling mijn gezicht uit kwam. Ik heb ze echt afgeteld, maar niet omdat het zo belastend was. Bij het bestralingscentrum deed iedereen zijn best om aan te sluiten bij mijn wensen. Wilde ik een keer 's middags omdat ik ook graag bij het borstkanjerscongres wilde zijn; geen probleem. Wilde ik 's morgens vroeg omdat mijn kinderen vakantie hadden; geen probleem. Werd dit weer verzet omdat er een artsenafspraak tussendoor kwam fietsen; geen probleem. Nou, ja, beetje probleem, maar ik werd teruggebeld dat een wissel gelukt was. Vroeg ik mij af of het vocht aan het afnemen was, "o, ik wilde een foto?" Nou, 't is niet een verzoek, maar als je het zo aanbiedt.....; "Geen Probleem!"

Vocht:
Omdat een in de buurt wonende lymphedrainage-specialiste mij in T-shirt op straat de kids uit zag zwaaien. Hield zij haar auto naast mij stil: "Gees, dit vocht gaat niet meer vanzelf weg. Coban 2 Light. Jij weet hier wel raad mee." Fysio heeft net bijscholing gehad: Coban 2 Light: eerst vocht aanprikken, dan inzwachtelen, drie dagen laten zitten et voila, blijvend plat resultaat :>) Ik ben benieuwd wat chirurg TT hiervan zegt. De vraag is voor mij uitgegaan, maar als ik hem spontaan tegen het lijf loop, wil hij zelf meteen naar het vocht kijken. Ja, het staat behoorlijk strak gespannen (mamma is een body-builder), maar hij is net, net, nét terug van zíjn bijscholing. En daar komt het feitenmateriaal op tafel: nou, drie dagen... een week komt eerst. En aanprikken; er is wel resultaat, maar dan met achterlating van 'lijm'. En prikken heeft ook risico's. Nee, laat maar. Nu heb ik dus wel de zwachtel, maar zonder aanprikken. Vocht loopt terug, maar ook bij mij heeft de realiteit een iets langere adem nodig dan het verhaal dat 3M voorschotelt.

Taxi:
Bestraling duurde inclusief uit/aankleden en goedleggen, hooguit 10 min. Toch kon ik er de hele ochtend voor uittrekken.
Ritduur: 45 min. Mogelijkheid tot eerder komen: 15 min. Mogelijke wachttijd na bestraling: 30 min. Nou vooruit, reken voor bestralen toch maar 20 min, gewoon voor de zekerheid. Da's ruim 2,5 uur.
Nu nog de rit regelen. Eerst een machtiging bij de verzekering, dan de aangewezen taxicentrale bellen. Dat viel mee. MAAR.... dan wil je toch de training van je werk volgen: eerst de verzekering bellen. Gaat al iets moeilijker. "Uhhh, niet naar huis? Even kijken of dit binnen de declaratie-normen valt... Werk, zegt u, he? O, ja, hier staat het: U werkt voor de thuiszorg he? Geen probleem, wel ander machtigingsnummer nodig..."
Dan besluit je: Met de boezemlady's te high tea-en in Middelburg. Weet je wat: Ik ga eerst bestralen en zie jullie daar. Zorgverzekeraar: "O, ja, u heb ik eerder aan de lijn gehad, u werkt voor de thuiszorg: Achter de Houttuinen, Andere zorginstelling (..euh, het is hoe je het bekijkt....), Andere zorgsinstelling dus, dus Ander machtigingsnummer..."
Dan regelt het ziekenhuis een artsenbezoek in Goes. De rit moet worden: Huis-bestraling, bestraling-zhGoes, en zhGoes-huis. Zorgverzekeraar: "Uhhhhh???? Maar dat zijn drie ritten..... Nee! Dit staat toch echt niet op mijn vergoedingslijstje. Oogarts zegt u. Zeelands ziekenhuis heeft diverse lokaties? Zou zelfs ook Zierikzee kunnen zijn????????? Ikke nie begrijpen, ikke ff navragen. Nee, sorry mevrouw, mijn leidinggevende zegt... Wat zegt u, wilt u zelf mijn leidinggevende spreken omdat u denkt dat hier sprake is van een misverstand.. Nou, het is ons helemaal duidelijk hoor mevrouw: oogarts ander ziekenhuis staat niet op het lijstje vergoedingen. Maar ik verbind u door." "Oh, tja, dus zooo zit het. Die zeeuwen.... in de randstad heb je dit niet. Maar u hebt wel twee nieuwe machtigingen nodig."
Om maar te zwijgen over het telefoontje welke ik van mijn collega kreeg toen ik bij de bestraling zat: "Gees, ik ben nu in Middelburg voor de training, maar deze blijkt in Serooskerke te zijn, sorry." Deze omzetting, a la minute, heeft mij bijna anderhalf uur gekost. Met zelfs een keer de melding op het display van de chauffeur: 'Niet met deze mevrouw in discussie gaan'... Nu wil het toeval dat de training van mijn werk gaat over .... communicatie! Oké, ik zit nog in training, maar de theorie stond mij helder voor ogen. Waar ging het dan toch mis? Het was de Centrale Rotterdam die aangaf mijn probleem te  begrijpen en mij de tip gaf om de taxi in te stappen en dan de wijziging door te geven - nadat ik natuurlijk eeeeerst mijn verzekering voor een nieuw machtigingsnummer had gebeld....Zo gezegd, zo gedaan. Maar ja, ik kan zoveel zeggen vond de plaatselijk aansturende centrale....
Het was wel leuk van het taxibedrijf dat er altijd één iemand extra als begeleiding mee mocht rijden met de taxi. Oh, en dan die keer dat Ann en ik afgezet werden bij 'zorginstelling' Honey-Pie. Een zwarte mecedes, zo'n dikke jongen! Met chauffeur, in pak. Ik ben blijven zitten tot hij de deur voor mij opendeed.....
Heel wat anders dan die eerste keer. Toen kwam er zo'n transportbusje bij ons achter rijden... oh, help!, en toen waren Ronald en ik ook nog samen.... ff links en rechts kijken: ziet niemand ons: snel instappen!
Gezellige mensen, van de taxi. Ik zal ze missen. Allemaal!

Fietsen:
Wat kan ik zeggen... Wanneer ben je toe aan fietsen? Poging 1: zondag, samen met Ronald. Maar als we willen vertrekken, gaat het regenen. En niet zo'n beetje ook. Poging 2: een zondag verder, samen met Ronald. Ronald doet nog ff een extra tuffie lucht in de band van de fietskar.....om vervolgens bij het loskoppelen van de fietspomp, het hele ventiel er mede uit te trekken.... Conclusie: Wanneer ben je toe aan fietsen? Antwoord: Ik weet het niet, ik heb het niet kunnen proberen. Niet helemaal waar. Bij poging 2 zijn we wel gaan fietsen, maar zonder kar en Eva bij Ronald achterop. Oh, het was heeeerlijk. En zo ook de beloning: Mc-flurry mmmmmm

Roompot:
Maar de mooiste beloning was afgelopen weekend: last minute Weerterbergen met z'n 7-en! Vrijdag: prachtig weer. In de ochtend weg gegaan en er al een lekker dagje uit van gemaakt. Zaterdag in de mijn in Valkenburg geweest: blij dat ik niet onder de grond heb hoeven te werken. 's Avonds met de kids het sub-tropische zwemparadijs bezocht. Het badpak van twee jaar geleden bleek ook ex-dubbel-D proof. Zondag zandverstuiving achter het park en nog maar een plons. Maandag 22 graden: een mega-toetje: Lommel: groot buitenspeelterrein met veel en moderne speeltoestellen. Aangrenzend aan bos+zandverstuiving+waterwellen. Zooooo genoten.
Wat ook heerlijk is: kids kunnen weer hier spelen op woensdagmiddag. Oh, zo genieten.
O, en ik heb de buren eigengemaakte erwtensoep kunnen geven. Ik heb dit vrijdag gegeven toen wij al in de auto zaten voor ons weekendje weg. Jij niet begrijpen? Oké: Het is natuurlijk fijn om iets terug te doen na oa twee pannen chili, maar het is nog fijner om iets NUTTIGs terug te doen. Hun riool was donderdag gemaakt (een algemeen terugkerend probleem hier in de wijk, dan hier, dan daar) en nu kunnen ze met de snert goed uitproberen of die weer goed doorloopt .. maar voor de zekerheid zijn wij in een andere pot gaan zitten: de Roompot in Weert, Limburg.

Morgen:

word ik om 10.45 in ziekenhuis Goes verwacht. Ik merk dat de ontevredenheid over het ziekenhuis weer huizenhoog de kop opsteekt. Ik zou eerst in Vlissingen geopereerd worden en voor opname nog mijn herseptin-infuus krijgen. Nu is de herseptin-gift overzetten naar Goes niet het probleem. Maar of ik wel ff om 9.00 uur kan komen, 'nee, later kan niet. zo'n vol programma....'  Grrrr.... Wat dacht je van: prik aan, hang aan en laat inlopen op de verblijfsafdeling van ingreep of, wat dacht je van: ná ok nog herseptin.... 

"..óf de dag na ok!" zegt de ineens meedenkende pleeg.... Nou...?.....Nee! Want stel je voor dat ik eind van de dag naar huis mag..... dan wil ik niet.....! Graag hoor ik er nog van terug, beeindig ik het gesprek argwanend. Het is nu maandagavond, morgen word ik geopereerd en ik heb niks gehoord over de herseptin waar ik naar mijn weten nog steeds morgen voor op sta.

Ja, ik zie er weer tegenop. En dan weer die ópname. Maar ik heb ook waardering. Dr den Hertog zal opereren hoewel het niet haar ok-dag is. Dr Laeven staat zijn (lunch-)tijd af. En dat vind ik van de beide artsen een warme handreiking naar een behoorlijk eenkennige kip. Éen Ceasar saled voor den Hertog.    Of zou ze meer een chikken-wrap typje zijn? kippekluifjes? kip-sathee? .... Ik sta in ieder geval op haar menu. Ze komt bij mij eitjes plukken.